Τελικά στα σχολεία του 2020 ποια παιδιά προστατεύονται;

134
Happy kids at elementary school

Τελικά στα σχολεία του 2020 ποια παιδιά προστατεύονται;

Είμαι από εκείνους τους αιθεροβάμονες που είχα εμπιστοσύνη στην Ελληνική Παιδεία! Χα! Πόσο μα πόσο λάθος έκανα…

Στοιχηματίζω πως οι περισσότεροι από εσάς αφήνετε τα παιδιά σας στο σχολείο κάθε πρωί, και πάτε ήσυχοι στη δουλειά σας! Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που έχουν μια μικρή ανησυχία μέσα τους, να μη συμβεί τίποτα άσχημο και αρκούνται στο Ο Θεός να τα έχει κατά νου…

Και υπάρχουμε και εμείς, σε ένα μικρό σχολείο κάπου στην Ελλάδα, που τα ετοιμάζουμε σαν να πηγαίνουν σε εμπόλεμη ζώνη! Όχι δεν είμαι υπερβολική! Η τάξη μας είναι ένα ναρκοπέδιο και η αυλή μας ένας χώρος με ελεύθερους σκοπευτές…

Πώς θα αισθανόσουν αν έστελνες τα παιδιά σου σε ένα τέτοιο σχολείο;



Πριν από λίγο καιρό ζήσαμε σαν τμήμα ένα αρκετά σοβαρό περιστατικό! Ένας συμμαθητής μας πήγε στο νοσοκομείο με σπασμένο χέρι, μύτη, αιμάτωμα στο μάτι και κατεβασμένη μούρη γενικά, από υπαιτιότητα (και όχι κατά λάθος, ούτε στο παιχνίδι) ενός άλλου συμμαθητή μας.

Τα φαινόμενα της βίας όμως συνεχίστηκαν καθημερινά από το ίδιο παιδάκι σχεδόν προς όλα τα παιδιά της τάξης μας… Την κόρη μου την έπιασε από το λαιμό, τον γιο μου του πέταξε ένα μολύβι και παραλίγο να του βγάλει το μάτι, σε άλλον ξερίζωσε μια τούφα από τα μαλλιά, ένα τρίτο τον χτύπησε πισώπλατα και γενικά είχαμε κρούσματα βίας και ενόχλησης στην ημερήσια διάταξη μας.

Τα υπόλοιπα παιδιά εμφανώς καταβεβλημένα και προβληματισμένα, περίμεναν πως ο συμμαθητής τους θα είχε  κάποια ποινή, συνέπεια, τιμωρία… Κάτι τέλος πάντων που θα τα γλίτωνε από το καθημερινό τους μαρτύριο…

Αλλά στην Ελλάδα του 2020 το σχολείο επιλέγει να στηρίζει το θύτη και όχι τα θύματα! Απίστευτο και όμως αληθινό! Δεν υπήρξε ούτε μια μέρα που να χάσει το σχολείο, έγιναν κάποιες συστάσεις βέβαια  και συνεχίζει φυσιολογικά να επιτελεί το καθημερινό έργο της βίας κατά των συμμαθητών του.

Η δασκάλα σηκώνει τα χεριά ψηλά, ο διευθυντής πολύ “λίγος’ για να εκτελέσει το καθήκον του, αν μπορεί κιόλας με το υπάρχον νομικό πλαίσιο και  οι γονείς σφυρίζουν κλέφτικα και αδιάφορα!

Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας στο facebook
για να ενημερώνεστε ή να μοιράζεστε μαζί μας τις δικές σας ιδέες και σκέψεις!

Διάβασε ακόμη: Αγαπητή μαμά… λυπάμαι που στο λέω αλλά έχεις βαθιά μεσάνυχτα!

Η αρμόδια πρωτοβάθμια διεύθυνση με ενημέρωσε πώς έκανε και 10 φορές παραπάνω από αυτό που προβλεπόταν, και μου τόνισε επανειλημμένα πώς είναι ένα παιδί 8 χρονών και δεν μπορούμε να το καταδικάσουμε!   Μου είπαν επίσης πώς ότι μέτρο και αν παρθεί θα έχει αποτελέσματα συν τω χρόνω, οπότε μέχρι τότε όπως καταλαβαίνετε ο συμμαθητής μας θα συνεχίσει να χτυπάει με τις ευλογίες και την ανοχή όλων μας!

Όμως και τα δικά μου παιδιά 8 χρονών είναι, και κινδυνεύουν συστηματικά, εφόσον δεν έχει ληφθεί κανένα μέτρο. Τα περισσότερα παιδιά στο τμήμα έχουν θέμα πια, ψυχολογικό κυρίως! Έχουν χάσει κάθε πίστη στους δασκάλους και στους γονείς ότι θα τα προστατεύσουν. “Γιατί να πάω στην κυρία αφού πάλι δεν θα γίνει τίποτα; Μαμά, πότε μας διώχνουν από το σχολείο άμα σκοτώσουμε κάποιον; Ο φίλος μου πήγε στο διευθυντή αλλά σιγά και να μην φοβήθηκε… εδώ τον τάδε που έκανε τόσα τίποτα δεν τον έκανε!” Αυτά και πολλά άλλα τέτοια ακούω καθημερινά και προσπαθώ να σώσω τα ασυμμάζευτα!

Και κάπως έτσι τα παιδιά μου ήταν τα πιο χαρούμενα παιδιά στο σχολείο, που δεν ήθελαν να χάσουν ούτε μια ώρα μάθημα, και ήταν οι καλύτεροι μαθητές ξεκίνησαν να μην θέλουν να πάνε, να μη διαβάζουν, να έχουν νεύρα και μελαγχολία καθημερινά!

Ο βίαιος συμμαθητής μας από θύτης έγινε θύμα! Γιατί στην Ελλάδα του 2020, με φουλ Ενσυναίσθηση και Παιδεία, αυτός που χτυπάει είναι ο αδύναμος, και πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μην στοχοποιηθεί… Τα άλλα παιδιά που δέχονται καθημερινά τη βία και σακατεύονται ανεπανόρθωτα οι ψυχές τους, χάνοντας κάθε πίστη στους Θεσμούς, στη Διεύθυνση και στις Αρχές, απλά δεν υπάρχουν! Είναι παντελώς αόρατα! Είναι η εποχή που κουμάντο κάνουν οι λίγοι…

Και  αν έχεις και πρόβλημα καλύτερα να αλλάξεις    σχολείο στα παιδιά σου… Αφού δεν καταλαβαίνεις τίποτα από Ενσυναίσθηση και επιμένεις να στοχοποιείς το παιδάκι. Γιατί τι έκανε; Απλά χτυπάει τα άλλα… παιδί είναι; Μπορούμε να τα βάλουμε με ένα παιδί; Άσε που μπορεί να Έχει ΔΕΠΥ ή κάτι άλλο… Και τι που πήγε το άλλο στο νοσοκομείο; Δεν λες καλά που δεν σκοτώθηκε; Να τρέχουμε και να μην φτάνουμε; Του μιλήσαμε, κάναμε συστάσεις και το κακό περιορίστηκε! Απλά μόνο τα χτυπάει… Δεν τα στέλνει κιόλας στο νοσοκομείο!

Μια φορά έγινε και έφταιγε η κακιά η ώρα! Και εσείς τα βάζετε μαζί του και με τους καημένους τους γονείς του! Αν είναι δυνατόν! Τι τμήμα ένταξης μου τσαμπουνάς κυρά μου! Μια χαρά είναι το παιδί! Απλά λίγο ζωηρό! Θα μεγαλώσει και θα στρώσει… Εεεε τώρα αν έχουν πάει και 2-3 παιδάκια στο νοσοκομείο δεν έγινε και τίποτα! Αλλά δε φταίτε που θέλετε να το κάνετε θέμα, που δεν το συγκαλύπτετε και θέλετε να προστατεύσετε τα παιδιά σας! Που ακούστηκε να πηγαίνετε κόντρα στο ρεύμα της εποχής;

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Τελικά στα σχολεία του 2020 ποια παιδιά προστατεύονται;

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πραγματικά απογοητευτικό όλο αυτό το θέμα .. Άρα περιμένουμε να γίνει το μεγάλο κακό για να καταλάβουν ότι υπάρχει πρόβλημα; Δεν κερω, όλα τα σχολεία στις μέρες μας έχουν παιδιά με θέματα, που συνήθως από πίσω κρύβονται προβληματικές οικογένειες αλλά μέχρι πιο σημείο μπορείς να κάνεις υπομονή και πόσο αντέχει το δικό σου παιδί; Από το ένα άκρο στο άλλο λοιπόν Κλειώ μου ..

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.