Αγαπητή μαμά… λυπάμαι που στο λέω αλλά έχεις βαθιά μεσάνυχτα!

661

Αγαπητή μαμά… λυπάμαι που στο λέω αλλά έχεις βαθιά μεσάνυχτα!

Το σχολείο ξεκίνησε και δεν έχει συμπληρώσει ακόμα ούτε 2 μήνες! Την προηγούμενη εβδομάδα σημειώθηκε στο σχολείο μας ένα αρνητικό ρεκόρ! Σε διάστημα 5 ημερών, το ασθενοφόρο πήρε από το σχολείο μας 3 παιδιά για το νοσοκομείο… διαδοχικά! Δεν θα σταθώ στο που ήταν οι εκπαιδευτικοί, επιτηρητές κτλ. (αν και ίσως θα έπρεπε να εξετάσουμε και το κομμάτι αυτό) όταν συνέβησαν τα περιστατικά!

Εννοείται πώς δεν θέλω να εκθέσω πρόσωπα και καταστάσεις! Θα μιλήσω όμως μέσα από την καρδιά μου σε όλες τις μαμάδες κάθε σχολείου … γιατί εμείς είμαστε οι καθρέφτες των παιδιών μας! Και γιατί σήμερα είναι το δικό μου, αύριο το δικό σου! Έτσι πάνε αυτά!



Αγαπητή μαμά… λυπάμαι που στο λέω

αλλά έχεις βαθιά μεσάνυχτα και εθελοτυφλείς! Σε σόκαρα; Αυτός ήταν ο στόχος μου! Καταλαβαίνω πώς  δεν είσαι έτοιμη να ακούσεις την αλήθεια όσον αφορά τη συμπεριφορά του παιδιού σου (ποια από εμάς είναι άλλωστε), αλλά μήπως θα έπρεπε να είσαι λίγο πιο υποψιασμένη με όσα σου λέει; Να διαβάζεις πίσω από τις λέξεις και να ψάχνεις κρυφά νοήματα;

Δυστυχώς τα παιδιά μας, ζωηρά ή μη, είναι πανέξυπνα και δοκιμάζουν τα όρια μας κάθε μέρα! Βρίσκουν τον τρόπο να μας χειραγωγήσουν και να την σκαπουλάρουν στο λεπτό! Χωρίς να το πάρουμε καν χαμπάρι. Αν  ήξερες πόσα πράγματα κάνουν και πόσα ψέμματα λένε πίσω από την πλάτη σου, θα έπεφτες από το ροζ συννεφάκι σου και θα τσακιζόσουν άσχημα!

Αλήθεια, σου μιλάει για όσα συμβαίνουν κάθε μέρα; Τα μοιράζεται μαζί σου; Ναι ναι ξέρω… δεν σου μιλάει, δεν ανοίγεται και δεν μπορείς να του πάρεις λέξη! Αλλά είσαι σίγουρη ότι προσπάθησες με τον σωστό τρόπο; Όχι σαν ανακριτής που βάζει τη λάμπα στο πρόσωπο του; Ούτε σαν ιεροεξεταστής ή σαν κριτής έτοιμη να το κατασπαράξεις! Αλλά σαν φίλη, έτοιμη να συζητήσεις τους προβληματισμούς του… Του έκανες τις σωστές ερωτήσεις;

Και αν πάλι τα δοκίμασες όλα και δεν το κατάφερες τι κάνεις για αυτό; Αφήνεις το χρόνο να περνάει και τη σιωπή να υψώνεται ανάμεσα σας; Δεν πρέπει να βρεις ένα τρόπο να “ανοίξεις”το παιδί σου; Να το ξεκλειδώσεις; Όχι ότι θα τα μάθεις όλα, πάλι όσα θέλει θα σου πει αλλά αν μη τι άλλο θα ξέρεις 5 πράγματα, δεν θα είσαι στον κόσμο σου!

Έχεις προβληματιστεί πότε με όσα συζητιούνται στην τάξη; Έχεις αφουγκρατεί τον παλμό των δασκάλων απέναντι στο τμήμα; Λένε τα χειρότερα, το ξέρεις; Αδυνατούν να κάνουν μάθημα στην τάξη! Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να φταίει και να ευθύνεται για κάτι και το δικό σου παιδί; Και αν δεν φταίει, έχεις σκεφτεί πόσο πληγώνεται από αυτή την κατάσταση; Ή κλείνεις τα αυτιά σου και απομακρύνεσαι βιαστικά;

Είσαι τόσο σίγουρη πώς το δικό σου παιδί δεν είναι αυτό που θα μπλεχτεί στον καυγά, που θα κάνει τη φασαρία στην τάξη, που θα χαλάσει το μάθημα… Αυτά τα κάνουν σίγουρα τα παιδιά των άλλων, τα ζωηρά παιδιά! Το δικό σου όχι μόνο δεν ευθύνεται αλλά είναι και θύμα μιας κατάστασης που δεν εγκρίνει… Σωστά;



Όμως σου πέρασε ποτέ από το μυαλό πώς μπορεί σε κάτι να φταίει το δικό σου παιδί; Ή είναι υπεράνω πάσης υποψίας; Γιατί ξέρω πώς είναι εύκολο και βολικό, να ρίχνουμε το βάρος και τις ευθύνες πάντα στους άλλους! Φταίει ο Κωστάκης που τον προκαλεί, ο Νικόλας που τον κοροϊδεύει, ο Μιχάλης που δεν τον παίζει… Χιλιάδες δικαιολογίες σε περιστατικά που γίνονται κάθε μέρα… Όμως αν κάτι συμβαίνει κάθε μέρα, δεν σε υποψιάζει ότι κάτι δεν πάει καλά; Να ασχοληθείς λίγο παραπάνω; Να ψάξεις την αλήθεια ακόμα και αν σε πονέσει;

Συγνώμη κιόλας που ρωτάω αλλά έμαθες στο παιδί σου τι θα πει συνέπειες των πράξεων του; Του έχεις πει Όχι; Έχεις βάλει όρια; Όχι τιμωρία! Όρια! Να του εξηγήσεις πώς σε ένα κοινωνικό σύνολο είμαστε υποχρεωμένοι να συνυπάρχουμε με τους άλλους… Σεβόμαστ ε τους άλλους! Ακολουθούμε τους κανόνες! Δεν κάνουμε ότι μας κατέβει! Δεν παίρνουμε μια πέτρα την ώρα της γυμναστικής και την πετάμε στα κεφάλια των συμμαθητών μας και όποιον πάρει ο χάρος! (αληθινό περιστατικό απλά ευτυχώς ο χάρος πέρασε ξυστά)

Το ξέρω ότι δεν το έκανε το δικό σου παιδί, αλλά επειδή συνέβη μήπως άρπαξες την ευκαιρία να του εξηγήσεις κάποια πράγματα; Γιατί και αυτό είναι δική σου δουλειά και όχι του σχολείου! Το σχολείο είναι για να αποκτήσει γνώσεις, όχι καλή συμπεριφορά! Αυτή θα του την διδάξεις εσύ! Ή μήπως όχι;

Ε λοιπόν σου έχω νέα! Για αυτή την κατάσταση που ζούνε καθημερινά στο σχολείο, ευθύνεται και το δικό σου παιδί, και το δικό μου και του διπλανού… Αν μια τάξη είναι ζωηρή, έχουμε μερίδιο ευθύνης όλοι μας… Ζωηροί και μη! Δεν περιμένουμε από τη δασκάλα με το μαγικό ραβδάκι να ηρεμήσει τα παιδιά μας και να τα βάλει σε τάξη!

Αυτή είναι δική σου και δική μου δουλειά! Οικογενειακή υπόθεση! Ξηγημένα πράγματα! Αν εσύ δεν μπορείς να επιβληθείς στο παιδί σου πώς περιμένεις να το κάνει ένας τρίτος; Αν εσύ δεν έχεις κάνει σωστά τη δουλειά σου ως γονιός, πώς νομίζεις πώς θα λύσει ένας εκπαιδευτικός το θέμα μέσα σε λίγες ώρες; Και από την άλλη, αν εσύ που έχεις το ήσυχο παιδί δεν διαμαρτυρηθείς για την κατάσταση, πώς θα αλλάξει κάτι;

Ναι μωρέ, σε καταλαβαίνω… είσαι κουρασμένη! Δουλειά, σπίτι, διάβασμα, υποχρεώσεις, δεν έχεις τον χρόνο να ασχοληθείς! Άσε που κάθε μέρα όλο και κάτι γίνεται! Πόσα πια να πεις! Άστα παιδιά είναι… θα τα βρούνε μόνα τους! Απλά είναι λίγο πιο ζωηρά! Και εμείς τα ίδια δεν κάναμε; Σιγά και να μην χολοσκάμε κάθε μέρα…

Όμως γλυκιά μου κουρασμένη μανούλα… χθες ένα παιδάκι πήγε στο νοσοκομείο σε κακή κατάσταση, και προχθές άλλο ένα, και παραπροχθές ένα τρίτο! Εννοείται πώς αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει το δικό σου παιδί, αλλά ξέρω με σιγουριά πώς θα μπορούσε στη θέση τους να είναι ΚΑΙ το δικό σου παιδί!

Πώς θα αισθανόσουν αλήθεια τότε; Αν ήταν το δικό σου παιδί στο νοσοκομείο; Πώς θα το χειριζόσουν; Πόσα αποθέματα ψυχικής αντοχής θα είχες; Πόσα ελαφρυντικά θα έβρισκες για την “άλλη” πλευρά;

Και αν ήταν το δικό σου παιδί που έφταιγε; Πώς θα κοιμόσουν τα βράδια; Πώς θα ησύχαζες αν ήξερες πώς μια άλλη μάνα υποφέρει; Πώς ένα παιδί πονάει; Θα μιλούσες τότε; Θα εξηγούσες;

Αγαπητές μου μανούλες,
ας σταματήσουμε να κάνουμε λαϊκά δικαστήρια έξω από τα σχολεία! Ας σταματήσουμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στους δασκάλους, και η μία στην άλλη και ας ασχοληθούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ με τα παιδιά μας! Είναι για όλες μας ότι σημαντικότερο έχουμε στον κόσμο! Ας μην το ξεχνάμε λοιπόν!

Και κάτι τελευταίο… όλες μας βλέπουμε το κακό να πλησιάζει και καμιά μας δεν μιλάει! Μήπως ήρθε η ώρα να σπάσουμε την σιωπή μας; Μιλήστε με τα παιδιά σας και με ειδικούς! Ζούμε στο 2020, η ψυχολογία έχει προχωρήσει! Δεν είναι ντροπή να επισκεφτούμε παιδοψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς! Με την σωστή καθοδήγηση μπορούμε να κάνουμε θαύματα!

Το κείμενο έχει ως στόχο την αφύπνιση όλων των μαμάδων και σε καμία περίπτωση την στοχοποίηση προσώπων και καταστάσεων!

Διαβάστε ακόμη: Αγαπητή μαμά το παιδί σου δεν είναι καλύτερο από το δικό μου



Αγαπητή μαμά… λυπάμαι που στο λέω αλλά έχεις βαθιά μεσάνυχτα!

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. ποσα συγχαρητηρια να σου πω!!
    ποσο αληθινο,αγγιγμα ψυχης…και αφυπνισης μυαλου!!
    αυτο το αρθρο πρεπει να γινει “viral”
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ,ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.